Wanneer een werknemer door ziekte zijn eigen werkzaamheden niet meer kan verrichten, kan hij tijdens zijn re-integratie aangepast werk gaan doen. Wat geldt arbeidsrechtelijk als de werknemer dit werk jarenlang blijft uitvoeren? Wordt dit werk dan automatisch de nieuw bedongen arbeid? Deze vraag is om meerdere redenen van belang, bijvoorbeeld wanneer de werknemer opnieuw ziek wordt en (opnieuw) aanspraak maakt op loondoorbetaling.

Wanneer wordt re-integratiewerk de nieuwe bedongen arbeid?

Op grond van artikel 7:658a BW moeten werkgever en werknemer zich inspannen om waar mogelijk de werknemer te laten re-integreren. Soms betekent dit dat de werknemer voor langere tijd passende arbeid zal verrichten. Juridische geldt dat het uitgangspunt is dat het verrichten van passende arbeid niet automatisch leidt tot een wijziging van de bestaande arbeidsovereenkomst. De oorspronkelijke bedongen arbeid blijft daarom in beginsel het uitgangspunt.

Wat zegt de rechtspraak?

De Hoge Raad heeft in het arrest Kummeling/Oskam (ECLI:NL:HR:2011:BQ8134) benadrukt dat niet snel mag worden aangenomen dat passende arbeid de nieuwe bedongen arbeid is geworden. Het enkele feit dat een werknemer langdurig aangepast werk verricht, is daarvoor onvoldoende. In dat kader moet worden gekeken naar de omstandigheden waaronder de werkzaamheden worden uitgevoerd en naar de manier waarop partijen zich tegenover elkaar hebben gedragen.

Dat blijkt ook uit lagere rechtspraak. Zo oordeelde rechtbank Limburg op 31 januari 2023 (ECLI:NL:RBLIM:2023:740) dat de passende arbeid na meer dan tien jaar de bedongen arbeid was geworden. De werkneemster kon medisch gezien niet meer terugkeren naar haar oorspronkelijke functie en verrichtte structureel aangepaste werkzaamheden. Bovendien gedroegen partijen zich alsof de aangepaste arbeidsomvang definitief was.

Een andere uitkomst was aan de orde bij Gerechtshof ‘s-Hertogenbosch op 24 januari 2017 (ECLI:NL:GHSHE:2017:223). Hoewel een werknemer daar al veertien jaar aangepast werk verrichtte, was volgens het hof geen nieuwe bedongen arbeid ontstaan. De werkgever had steeds duidelijk gemaakt dat het om passende arbeid ging en ging ervan uit dat er nog geen medische eindtoestand was bereikt.

Wanneer is het omslagpunt bereikt?

Uit deze uitspraken volgt dat er geen vaste termijn bestaat waarna passende arbeid automatisch de nieuwe bedongen arbeid wordt. Bij de beoordeling zijn de omstandigheden van het geval doorslaggevend. Daarbij wordt onder meer gekeken naar de duur, aard en omvang van de werkzaamheden, de medische (eind)situatie van de werknemer en het verloop van de re-integratie. Ook spelen de afspraken tussen partijen een rol, zoals eventuele discussies over het tijdelijke karakter van de werkzaamheden en de vraag of de werkgever nog gericht was op terugkeer naar de oorspronkelijke functie.

Conclusie

Passende arbeid wordt niet automatisch de nieuwe bedongen arbeid doordat een werknemer deze jarenlang verricht. Doorslaggevend is of uit de omstandigheden blijkt dat partijen de aangepaste werkzaamheden als reguliere arbeid zijn gaan beschouwen, of dat de werknemer daarop gerechtvaardigd mocht vertrouwen.

Voor werkgevers is het daarom verstandig om tijdig (en bij herhaling) duidelijkheid te scheppen over de status van aangepast werk. Door vast te leggen of de werkzaamheden onderdeel blijven van de re-integratie of structureel onderdeel worden van de functie, kunnen discussies worden voorkomen wanneer de werknemer opnieuw ziek wordt en aanspraak maakt op loondoorbetaling.

Vragen of meer informatie ontvangen over re-integratie?

Neem dan gerust contact met ons op.